Brokowski Stefan Walenty (1882-1944)
Pseudonim ps. Stefan
LinkSejm II RP. 2 kadencja (1928-1930)
LinkSejm II RP. 3 kadencja (1930-1935)
Sejm Poseł II (mandat wygasł 14.04.1930) i III kadencji 1928-35.
Kluby 1928 BBWR; 1930 BBWR.
Komisje 1928 komisja zdrowia publicznego.; 1930 emigracyjna (zast. czł.), opieki społeczna
i inwalidzka, wojskowa (od października 1931), zdrowia publicznego.
Lista 1928 lista nr 1, okr. wyb. nr 64 (Święciany); 1930 lista nr 1, okr. wyb. nr 63 (Wilno).
BIOGRAFIA Ur. 16.02.1882, Rawa Mazowiecka, zm. 3.02.1944, Wilno.
Rodzina Ojciec - Maksymilian; matka - Helena z d. Kasprzykowska; żona (poślub. 1913) - Eugenia z d. Serrini; syn - Zbigniew (ur. 1914 r. w Wilnie, zm. 1993 w Warszawie).
Wykształcenie Gimnazjum w Piotrkowie, matura eksternistycznie w Mikołajewie, studia na Wydziale Lekarskim UJ w Krakowie (1913 dr medycyny).
Działalność: Wydalony z gimnazjum w Piotrkowie za udział w strajku szkolnym w 1905, w czasie studiów sekretarz, następnie przewodniczący stow. "Spójnia". 1914-17 w armii rosyjskiej (młodszy ordynator w 118. zapasowym szpitalu cholerycznym we Lwowie, w 1915 w 1. szpitalu polowym Czerwonego Krzyża w Jaśle i Krasnymstawie, od 1915 starszy ordynator i komendant 13. lotnego szpitala opatrunkowego kolejno przy 9., 8. i 7. Dywizji Piechoty). W 1917 uczestnik Zjazdu Wojskowych Polaków w Nieświeżu, od 1917 starszy lekarz w 11. pułku strzelców I Korpusu Polskiego na Wschodzie (w stopniu ppłka). Po rozwiązaniu Korpusu krótko więziony przez władze niemieckie, w 1918 wrócił do kraju. Od 1919 w WP: komendant 104. szpitala polowego, w 1920 zastępca szefa sanitarnego 16. Dywizji Piechoty, lekarz pułkowy 65. pułku piechoty, szef sanitarny 2. Brygady Jazdy, w 1921 szef sanitarny Syberyjskiej Dywizji Piechoty, zdemobilizowany w 1921 (w 1923 zweryfikowany w stopniu majora). Od 1921 lekarz Kasy Chorych w Dąbrowie Górniczej, czł. Stronnictwa Niezawisłości Narodowej i Unii Demokratycznej, członek zarządu Polskiego Czerwonego Krzyża, pracownik zrzeszeń lekarskich. 1924-28 prowadził ambulatorium w Państwowej Szkole Technicznej im. Marszałka J. Piłsudskiego w Wilnie. Od 1928 przywódca Partii Pracy (BBWR). Społeczny sędzia powiatowy, naczelny lekarz szkół powszechnych m. Wilna, propagator wychowania fizycznego (członek pierwszego komitetu lokalnego WF). W 1933 członek założyciel elitarnego Warszawskiego Klubu Społeczno-Politycznego. Podczas II wojny światowej pracował jako lekarz w Wilnie.
W wyborach 1928 kandydował również z listy państwowej do Sejmu. W Sejmie II kadencji mandat utracił na mocy orzeczenia Sądu Najwyższego z 14.04.1930 o unieważnieniu wyborów w okręgu 64. W marcu 1934 był sprawozdawcą ustawy o Izbach Lekarskich.
Odznaczenia Krzyż Niepodległości (1933), Krzyż Walecznych.
Publikacje własne "Sprawozdanie z opieki higieniczno-lekarskiej w szkołach powszechnych m. Wilna za rok 1926/27", ".... za rok 1927/28", ".... za rok 1928/29", ".... za rok 1929/30" i ".... za rok 1930/31" wydawane corocznie przez Magistrat Miasta Wilna.
Bibliografia: T. i K. Rzepeccy, Sejm i Senat 1928-33, s. 129 (fot.), 130, 142, 208, 211, 246; Skład Sejmu 1928, s. 39; Skorowidz Sejmu 1928-30, s. 187; MP 3.02.1928 nr 27; Skład Sejmu 1931, s. 8, 42, 59; Komisje Sejmowe BBWR 1931/32; Skład Sejmu 1935 (styczeń), s. 8; Skorowidz Sejmu 1930-33, s. 43; Skorowidz Sejmu 1933-34, s. 36; Biuro Sejmu RP: Komisja Wojskowa 1930-35 (mikrofisze); AAN: Biuro Sejmu RP (Sesje Sejmu i Senatu. Sprawy Ogólne);
Czy wiesz, kto to jest?, 1938, s. 72-73 (pod red. S. Łozy); "Rocznik Lekarski 1938"; Państwowa Szkoła Techniczna im. Marszałka J. Piłsudskiego w Wilnie, 1991; K. Świtalski, Diariusz 1919-1935, 1992; Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, 1994, s. 242 (oprac. M. Śliwa); "Studia Historyczne" (Kraków), 1999, z. 4 (167), s. 628.
Spuścizna Antoniego Boguckiego; CAW: akta Krzyża Niepodległości, akta personalne nr 6298.
Pseudonim ps. Stefan
LinkSejm II RP. 2 kadencja (1928-1930)
LinkSejm II RP. 3 kadencja (1930-1935)
Sejm Poseł II (mandat wygasł 14.04.1930) i III kadencji 1928-35.
Kluby 1928 BBWR; 1930 BBWR.
Komisje 1928 komisja zdrowia publicznego.; 1930 emigracyjna (zast. czł.), opieki społeczna
i inwalidzka, wojskowa (od października 1931), zdrowia publicznego.
Lista 1928 lista nr 1, okr. wyb. nr 64 (Święciany); 1930 lista nr 1, okr. wyb. nr 63 (Wilno).
BIOGRAFIA Ur. 16.02.1882, Rawa Mazowiecka, zm. 3.02.1944, Wilno.
Rodzina Ojciec - Maksymilian; matka - Helena z d. Kasprzykowska; żona (poślub. 1913) - Eugenia z d. Serrini; syn - Zbigniew (ur. 1914 r. w Wilnie, zm. 1993 w Warszawie).
Wykształcenie Gimnazjum w Piotrkowie, matura eksternistycznie w Mikołajewie, studia na Wydziale Lekarskim UJ w Krakowie (1913 dr medycyny).
Działalność: Wydalony z gimnazjum w Piotrkowie za udział w strajku szkolnym w 1905, w czasie studiów sekretarz, następnie przewodniczący stow. "Spójnia". 1914-17 w armii rosyjskiej (młodszy ordynator w 118. zapasowym szpitalu cholerycznym we Lwowie, w 1915 w 1. szpitalu polowym Czerwonego Krzyża w Jaśle i Krasnymstawie, od 1915 starszy ordynator i komendant 13. lotnego szpitala opatrunkowego kolejno przy 9., 8. i 7. Dywizji Piechoty). W 1917 uczestnik Zjazdu Wojskowych Polaków w Nieświeżu, od 1917 starszy lekarz w 11. pułku strzelców I Korpusu Polskiego na Wschodzie (w stopniu ppłka). Po rozwiązaniu Korpusu krótko więziony przez władze niemieckie, w 1918 wrócił do kraju. Od 1919 w WP: komendant 104. szpitala polowego, w 1920 zastępca szefa sanitarnego 16. Dywizji Piechoty, lekarz pułkowy 65. pułku piechoty, szef sanitarny 2. Brygady Jazdy, w 1921 szef sanitarny Syberyjskiej Dywizji Piechoty, zdemobilizowany w 1921 (w 1923 zweryfikowany w stopniu majora). Od 1921 lekarz Kasy Chorych w Dąbrowie Górniczej, czł. Stronnictwa Niezawisłości Narodowej i Unii Demokratycznej, członek zarządu Polskiego Czerwonego Krzyża, pracownik zrzeszeń lekarskich. 1924-28 prowadził ambulatorium w Państwowej Szkole Technicznej im. Marszałka J. Piłsudskiego w Wilnie. Od 1928 przywódca Partii Pracy (BBWR). Społeczny sędzia powiatowy, naczelny lekarz szkół powszechnych m. Wilna, propagator wychowania fizycznego (członek pierwszego komitetu lokalnego WF). W 1933 członek założyciel elitarnego Warszawskiego Klubu Społeczno-Politycznego. Podczas II wojny światowej pracował jako lekarz w Wilnie.
W wyborach 1928 kandydował również z listy państwowej do Sejmu. W Sejmie II kadencji mandat utracił na mocy orzeczenia Sądu Najwyższego z 14.04.1930 o unieważnieniu wyborów w okręgu 64. W marcu 1934 był sprawozdawcą ustawy o Izbach Lekarskich.
Odznaczenia Krzyż Niepodległości (1933), Krzyż Walecznych.
Publikacje własne "Sprawozdanie z opieki higieniczno-lekarskiej w szkołach powszechnych m. Wilna za rok 1926/27", ".... za rok 1927/28", ".... za rok 1928/29", ".... za rok 1929/30" i ".... za rok 1930/31" wydawane corocznie przez Magistrat Miasta Wilna.
Bibliografia: T. i K. Rzepeccy, Sejm i Senat 1928-33, s. 129 (fot.), 130, 142, 208, 211, 246; Skład Sejmu 1928, s. 39; Skorowidz Sejmu 1928-30, s. 187; MP 3.02.1928 nr 27; Skład Sejmu 1931, s. 8, 42, 59; Komisje Sejmowe BBWR 1931/32; Skład Sejmu 1935 (styczeń), s. 8; Skorowidz Sejmu 1930-33, s. 43; Skorowidz Sejmu 1933-34, s. 36; Biuro Sejmu RP: Komisja Wojskowa 1930-35 (mikrofisze); AAN: Biuro Sejmu RP (Sesje Sejmu i Senatu. Sprawy Ogólne);
Czy wiesz, kto to jest?, 1938, s. 72-73 (pod red. S. Łozy); "Rocznik Lekarski 1938"; Państwowa Szkoła Techniczna im. Marszałka J. Piłsudskiego w Wilnie, 1991; K. Świtalski, Diariusz 1919-1935, 1992; Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, 1994, s. 242 (oprac. M. Śliwa); "Studia Historyczne" (Kraków), 1999, z. 4 (167), s. 628.
Spuścizna Antoniego Boguckiego; CAW: akta Krzyża Niepodległości, akta personalne nr 6298.
